Centerline was het clubblad van de SVVS. Hierin werd, nog ver voordat er internet was of sprake van een "Pasjeslijn", vermeld wat er aan informatie voorhanden was met betrekkingen tot vliegbewegingen, oefeningen , vliegshows of ander militair luchtvaart nieuws. Ook konden donateurs hun tripverslagen of "sterke verhalen" inzenden die zorgden voor leesplezier.

Hieronder zijn enkele verhalen uit die Centerline's overgenomen en willekeurig geplaatst.
( met regelmaat worden verhalen toegevoegd )
            


























Op sterrenjacht in Duitsland
( Centerline Mei 1992 )

Een Russische Il-20 Coot-A fotograferen ;  dat was het belangrijkste doel van een tripje , dat drie enthousiaste leden van de “Rode Sterren Fanclub” op 4 en 5 mei maakten. De Coot vliegt op dinsdag zijn Ellint - missie, dus zou de maandag worden benut om helikopters te scoren. 
De weersverwachtingen waren gunstig : onbewolkt en 18 tot 20 graden.

 

 
We vertrokken om 1 uur ’s nachts en arriveerden na een vlotte rit rond een uur of 8 bij helibasis Stendal, een eindje ten noorden van Magdeburg. Hier staan vele tientallen Mi8 Hips en Mi24 Hinds met rode, witte en gele codes. Met een beetje geduld kun je er heel veel registreren; wij kwamen tot 1 Mi24D, 30 Mi24V’s. 2 Mi24Rch’s, 2 Mi8T’s en 3 Mi8TB’s (registraties bij de redactie op te vragen), maar dit was misschien nog maar de helft van wat er staat. De basis was echter in diepe rust, dus reden we snel door naar het iets zuidelijker gelegen Mahlwinkel, eveneens een helibasis. Hier was helaas niet veel te zien. Deze teleurstelling werd goedgemaakt door een militaire An12 Cub van een onbekend type met pods opde staart en vleugeltips en wat extra antennes. De gebruikelijke code ontbrak, maar het constructienummer werd wel gelezen: 9900902. Ook hier geen bewegingen. Dan maar naar Zerbst, vlakbij Magdeburg. Ook hier niets dan stilte, terwijl de Mig-29 Fulcrums hier maandagmorgen al vroeg horen te vliegen. We zagen er trouwens slechts negen, plus een Mig-23UB (allemaal ingepakt) en dat is verontrustend weinig voor dit veld. Toen we na een korte pauze wilden doorrijden naar Falkenberg, begonnen alle radarantennes te draaien of te knikkebollen. Zou er dan toch wat gaan gebeuren ? Er kwam inderdaad een Il76 over het veld scheuren, maar die verdween weer in de verte. Hoewel de radars actief bleven reden we verder, maar na een paar kilometer keek één van ons achterom en zag een Il76MD indraaien. Met een gangetje van 140 terug naar het veld, waar we de CCCP-86043 langs het hek met nog geen 300mm op touchdown te grazen namen. Snel verder naar het veel zuidoostelijker gelegen Falkenberg. Deze Fulcrumbasis was eveneens zo goed als leeg, want ook hier zagen we niet meer dan een handjevol luchtdichtverpakte kisten, laat staan enige bedrijvigheid. Een uurtje later waren we op Welzow, maar je raad het al: geen vliegactiviteiten van Fencers of Foxbats. Volgens de Russen aan de poort wordt er op Welzow niet meer gevlogen op maandag, alleen op woensdag. Mogelijk vliegen de Russen helemaal niet meer op maandag. Na een overnachting in een tot hotel omgebouwde kazerne nabij de vliegbasis Brand(vloog maandag ook niet), reden we om 7 uur naar Sperenberg. Laagvliegend over de kleine weggetjes(we moesten het vliegtuig van 8 uur halen), stuitten we in de buurt van Wünsdorf op een gigantische Russische kazerne, die hier midden op de weg staat. Een behulpzame officierwas bereid ons de weg te wijzen, maar wilde dan wel meerijden. “Auto gut” waren zijn enige Duitse woorden. Het bleek gewoon een kwestie van de schutting volgen. Door de Rus kwamen we om 3 minuten voor 8 aan bij de baankop van Sperenberg, juist op tijd om de Coot laag in take off te fotograferen (klokslag 8 uur !). Vervolgens konden we ons maar net een Rus van het lijf houden die ons 200 liter diesel wilde verkopen. Terug in de landing werd de terugkomst van de Coot afgewacht, hetgeen plaatsvond om 12.30. 
 

 
Juist op tijd gearriveerde Valkenburgse collega-spotters vertelden dat de Mig-23’s van het nabijgelegen Jüterbog een vliegdag hadden, dus zijn we in snelle vaart naar deze basis gereden. Hier wachtte ons een aangename verrassing, want de Floggers vlogen met drie brandstoftanks, wat ze normaal niet doen. Dit had alles te maken met het naderende vertrek van deze laatste airdefence Floggers in Duitsland. We pakten er nog negen in de landing, ongeveer de helft van wat er die dag gevlogen moet hebben , want op de flightline telden we er circa 18. Hier lieten we ons overigens wel overhalen spullen van Russen te kopen: echte bondmutsen en petten; de MiG’s bleken niet te koop. Deze MiG-23MLD’s werden genoteerd ; 03, 06, 07, 11, 25, 31, 41, 47, en 52, plus MiG-23UB 93 (rood en van 833Rgt). Het regiment is op woensdag 13 mei naar Rusland teruggekeerd.
 
         





















 
Elitair gedoe in Zuid-Duitsland
( Centerline Juni 2006 )

Met een geslaagde trip naar de oefening Elite van vorig jaar nog vers in het geheugen, kozen we ook deze keer weer voor het bijwonen van de Spottersdag op Lechfeld. Was de oefening in 2004 nog niet heel zo bekend bij ons, in 2005 was hij dat wel vanwege de laatste keer dat er Zweedse Viggens aan een oefening mee deden. Begin dit jaar was er al op diverse messageboards van alles over deelnemers te lezen. Vorig jaar hebben we de trip in 1 dag gedaan, dit keer wilden we het rustiger aan doen. Het is toch iets meer dan 800km van huis. Dat we nu voor 2 dagen kozen kwam mooi uit aangezien de Zwitserse en Finse Hornets die ook onder de deelnemers waren ,dit keer op Manching stonden en niet zoals vorig jaar in Zwitserland.
 

Na het vertrek op woensdagochtend pikte ik eerst rond 2 uur m’n metgezel Henk E. op en toen was het karren maar. Om 09.30 arriveerden we bij Manching. Net op tijd , maar dan ook echt net op tijd om de Hornets in de landing te fotograferen. Helaas kwamen de Finnen zij aan zij binnen, maar dat was nog niet eens het ergste ; het was zwaarbewolkt. En dat terwijl we tot 07.00 uur gen wolkje waren tegen gekomen. Gelukkig voorspelden de weergoden beter weer in de middag. Na het vertrek van de kisten voor de middagmissie (de lucht was ondertussen strak blauw) besloten we naar Neuburg te rijden om daar wat Phantoms in de landing te platen, aangezien die ook meededen aan Elite. Na 40 minuten kwamen we hier aan en kon het wachten beginnen. Behalve wat Phantoms die werden opgeborgen in shelters gebeurde hier helemaal niks. Om 16.30 uur was er nog niks gebeurd. Dus besloten we even langs het veld naar de andere kant te rijden en even kijken of we een brandweerwagen konden zien of andere operationele activiteiten. Toen we tot onze verbazing een brandweerwagen ontdekte halverwege de baan met daarnaast het wagentje voor de chutes van de Phantoms, was het duidelijk en reden we snel terug. Helaas niet snel genoeg want er hingen er twee op finals en die misten we, en het waren gelijk de laatste van deze dag. Weinig activiteiten op dit veld dus. Er hebben er maar zo’n 7 gevlogen deze dag, het lijkt potjandorie wel een veld van de Klu.
 

 
Hiervandaan op naar Augsburg voor het zoeken va een hotel, zodat we de volgende ochtend binnen een uur bij de kazerne van Lechfeld konden zijn. We werden hier ’s ochtends om 07.30 uur al verwacht. Met om 06.15 uur het ontbijt al achter de kiezen sprongen we de auto in en gingen we op weg naar de kazerne in Lechfeld waar we rond 7 uur arriveerden. Na ons aangemeld te hebben bij de dames met de namenlijsten gingen we naar 1 van de 4 bussen die klaar stonden om zo’n 200 personen naar het veld te rijden. Om 8 uur werden we afgezet op het veld op een plek naar keuze; bij de kop van de baan of halverwege. Aangezien we vorige keer niet al te enthousiast waren over het fotograferen bij de kop, kozen we nu voor halverwege. Na net een plekje gevonden te hebben kwamen de eerste Tornado’s al terug ! Jazeker, om 08.15 uur. Gelijk hierna vertrokken de eerste kisten voor de oefening en was om 9 uur de helft van alle kisten al in de lucht. Nadat alles weg was hadden we rond half 10 een korte pauze, want toen waren de eerste kisten alweer in aantocht. De enige kisten die niet meevlogen waren een Griekse F-16 (hebben we op het platform geplaat) , 2 Turkse F-16’s en 1 Turkse F-4. Met alle kisten terug op de grond rond 10.30 uur( op een Spaanse Hornet na die een lokale vlucht ging vliegen) werd koers gezet naar de bus die ons terugbracht naar de kazerne. Want waarom wachten tot het einde van het bezoek dat tot 13.00 uur duurde, terwijl de volgende missie niet voor die tijd zou vertrekken ? En dus waren we om even voor 11 uur weer bij de auto. Hoewel we beiden weer vroeg moesten werken de volgende ochtend en ook nog een eind moesten rijden , kozen we er toch voor om nog een bezoekje te brengen aan Landsberg , wat niet meer dan 10 kilometer rijden is vanaf Lechfeld.
 
         
 
         
 
Na een beetje zoeken waren we hier om 11.40 uur aangekomen en reden we parallel aan de baan naar de kop 07. Pit voor de baan! Dit bleek één van de twee Noorse Falcon20’s die hier stonden vanwege de oefening. Vlak daarachter zat nummer twee. We stonden nu halverwege de baan maar het was iets te ver weg voor een fatsoenlijke plaat. Wel konden we vanaf deze plek het hele platform overzien en zagen we ook de Poolse CAS en Franse Transall. Weer 5 minuten later stonden we op een zeer mooie plek. Een Transall in de landing recht van opzij met 150mm en bij het oprijden van de baan met niet meer dan 200mm. Tja en het weer…dat was weer super. Het was (nog) erg rustig met een belletje in het circuit. Even later vertrok er een Tral en daarachter kwam er een witte Tral binnen zakken. Na de aankomst van nog meer Nederlandse spotters werden we een klein beetje zenuwachtig daar we in het zicht stonden van de brandweer op het veld. Spotters worden hier zonder pardon weggestuurd: was de dag ervoor ook gebeurd. Een Nederlandse spotter die zo graag z’n scanner wilde meenemen naar Duitsland wist te vertellen dat er een Roemeense kist inbound was. Hij wist het 100% zeker. Na de man duidelijk gemaakt te hebben dat deze Herc er eentje was van Griekse afkomst (ik had even gauw door de kijker gekeken) zei hij dat dat niet kon. Yeah right. De Griekse Herc bleef maar een uurtje. Helaas was het voor ons niet het nummertje dat we wilden. De 742 (moesten we allebei nog) was de week ervoor de hele week in Duitsland aanwezig , maar was vertrokken op de maandag. Na nog een Duitse Tral in de landing werden de kisten voor de oefening opgestart. Na het vertrek hiervan moesten we echt op huis aan . Maar voor we met de terugreis aanvingen, moesten we wel even een heel vette Duitse Huey platen. Eentje van WTD61, compleet met onwijs veel antennes en inclusief mega bull-bar op de neus. Helaas was hij niet zo fotogeniek. De kisten die mee deden aan de oefening waren twee Duitse Transalls, een Franse Transall, een Poolse CASA en twee Noorse Falcon 20’s. Een aardige score binnen 3 uur tijd want om 14.30 uur waren we onderweg naar huis.
 
         






















Ample Train op Twenthe ; "wat 'n feest"
( Centerline Juli 1994 )

Op 9 juni werd op vliegbasis Twenthe een fotodag georganiseerd door de vereniging Onze Luchtmacht. Als je interesse had moest je ƒ15,- naar de vereniging overmaken. De dag stond in het teken van de cross-servicing oefening Ample Train, die van 6 tot en met 10 juni op de Tukkerse vliegbasis werd gehouden. De auto moest in Enschede worden geparkeerd en vanaf het station gingen we met bussen verder. In de brief stond dat er alle gelegenheid zou zijn de static te fotograferen. Men bleek over de static niets te veel te hebben gezegd. Deze bestond uit een F-16 en de ex-NVA Mig-21. De laatste was omringd door hekken en trappen zodat je fijn in de cockpit kon kijken. Ook de binnenkomende kisten waren in de taxi goed te fotograferen….als je vooraan stond tenminste. Voor de 1500 man was langs de rolbaan een stukje van ongeveer 25 meter gereserveerd. Wankelend op mijn koffer moest ik iemand die 4 rijen voor me stond steeds vragen even te bukken. De arme stumper baalde ervan dat hij vooraan stond. De plaatjes zijn goed gelukt; vooral de Italiaanse TF-104 met een bos haar is erg apart. Nadat alle kisten binnen waren, kon de beloofde “blijvende herinnering” worden opgehaald. Het bleek een tasje met daarin een boekje van 315 squadron, twee stickers en een prachtige poster van Personeelsvoorziening. Wat mij betreft hadden voor die ƒ15,- wat minder mobiele toiletten aanwezig hoeven zijn en wat meer meters hek. Ik vraag me af waaraan onze ƒ15,- (x 1500 = ƒ22.500,-) besteed gaat worden.
 





















 
Bremgarten , "The Last Call"
( Centerline September 1992 )


Op donderdag 17 september vierde vliegbasis Bremgarten het opheffen van Aufklärungs Geschwader 51 “Immelmann”. Het werd bepaald geen treurige ceremonie ,maar een echt Fest met veel bier in van die literglazen. Voor dit festijn waren verkenningssquadrons uit de NAVO en voormalige Oostbloklanden uitgenodigd en dat was voor ons weer interessant. Met een speciale Einladung op zak vertrokken we die nacht naar het zuidelijkste veld van de Luftwaffe. We zouden al om 11 uur de basis op mogen , terwijl de 5000 andere genodigden pas om 14 uur toegang zouden krijgen. In totaal met acht “Valkenburgers”, wat Franse en Deutsche spotters en verder veel Presse, werden we losgelaten op een flightline met vijf RF-4E’s, waaronder één in speciale Farben. De 35+34 was “Schwarz-Rot-Gold” (wij houden het op zwart-rood-geel) met de tekst “Immelmann” en “The last call”.
 

 
Op dat moment moesten de meeste buitenlandse Gäste nog arriveren. Van de kisten op de static waren alleen de Griekse Phantom, de Spaanse Phantoms en de ECM-Hansajet al aanwezig. We werden op een plekje langs de rolbaan neergezet waar het ausgezeichnet fotograferen was met alles tussen de 300 en 50mm. Volgens de planning moetsen om de 10 minuten kisten binnenkomen, maar zuerst gingen de twee Spaanse RF-4C’s weg voor een oefenmissie, want zij stonden hier op rotation!
 



Onder een strakblauwe Himmel en bij een graadje of 25 kwamen de kisten binnen, meestal na een low pass. Tussen de bezoekers zaten hele gave kisten, maar de twee Hongaarse Fitters (met remchute over de rolbaan) waren toch wel het klapstuk. Een Klu F-16 maakte op een enkeling een schijnbaar nog grotere indruk (gefeliciteerd Koos). Leider lieten onze Amerikaanse vrienden het afweten: twee F-4G’s van Spangdahlem kwamen niet opdagen. Toen alles binnen was, mocht de static in de shelterarea bezocht en gekiekt worden, maar veel Bilder werden daar niet meer gemaakt, alleen van de Griekse Phantom dan.
 
 
         

         













 





 
Te gast bij de LSK
( Centerline September 1990 )

Een redactionele delegatie van de SVVS bracht een werkbezoek aan de Luftstreitkrafte/Luftverteidigung (LSK/LV) der Naionalen Volksarmee der DDR, waarbij een zevental bases werd bezocht. In het onderstaande verslag treft u de lotgevallen van dit reislustige gezelschap aan.
 
 
Aangezien een goed begin het halve werk is, ving deze trip aan met een bezoek aan Preschen op 23 augustus. Dit veld is zoals bekend de thuisbasis van de Oost-Duitse Mig-29 vloot, welke toebehoort aan Jagdfliegergeschwader 3. Dit type vliegt bij twee van de drie staffels van dit geschwader, terwijl het derde staffel met Mig-21MF vliegt. Naast JG-3, biedt Preschen ook onderdak aan het Taktischer Aufklarungsfliegerstaffel 47,dat eveneens met een aantal Mig-21’s opereert. Dit ten zuidoosten van Cottbus gesitueerde veld is bijzonder moeilijk te vinden, aangezien het van buitenaf totaal niet te zien is en er langs de weg nergens staat aangegeven hoe je er komt. Na een afmattende zoektocht werd de ingang uiteindelijk toch gevonden, met name dankzij de inspanningen van een tweetal NVA-lieden. Eenmaal aangekomen werd vernomen dat het vlieggebeuren pas om 15.00 uur zou aanvangen. Dan maar even naar Cottbus, naar het aldaar gelegen heli-veld. Hier werd geïnformeerd naar de mogelijkheden van een basisbezoek, wat geen probleem opleverde. Afgesproken werd om die avond om 19.00 uur terug te komen. Terug op Preschen werden die middag in een stralende zon heel veel toestellen waargenomen cq. gefotografeerd.
 
         

         

Zoals gezegd stond er diezelfde dag nog een ingelast bezoek aan Cottbus op het programma. De meeste hier aanwezige helicopters behoren tot Kampfhubschraubergeschwader 3. Naast de hoeveelheden Mi-24’s en Mi-8’s had dit bezoekje nog een onverwachte primeur in petto; de Mi-9. Dit is een twaalf ton wegende ECM-versie van de Hip, welke te herkennen is aan een afwijkende (grijze) camouflage en een aantal extra antennes onder de staartboom. Dit bezoek leverde op ; 3x Mi-2 , 14x Mi-8 , 4x Mi-9 , 18x Mi-24 en één An-2.
 
         
 
Op vrijdag 24 augustus stond er niets op het programma, zodat er her en der wat velden verkend werden. De tocht voerde onder andere langsStrausberg, waar zes An-2’s en een Mi-8 werden gesignaleerd en langs Werneuchen, waar tussen de shelters een heuse Mig-25R werd waargenomen. Op maandag 27 augustus voerde de tocht naar de thuisbasis van Jagdfliegergeschwader 1, Holzdorf. Gaf het vinden van Preschen enkele dagen daarvoor ernstige problemen, bij dit veld was het duidelijk anders gesteld. Zowaar inéén keer goed gereden ! Na een bijzonder vriendelijke ontvangst door de PRO (Wilkommen auf Holzdorf) en een kop koffie, begon het feest met een bezoek aan de met Mig-21’s vol staande flightline. Niet alleen door het schitterende weer werd al gauw duidelijk dat dit bezoek een klapper zou worden, maar eveneens doordat hier werkelijk niets te dol was. Zo werd er op verzoek een Mig-21 uit een shelter getrokken, die naderhand door de aanwezigen met de hand hier weer in werd teruggeduwd, en kon er tijdens het vlieggebeuren vrijwel ongelimiteerd langs (en zelfs op) de stratbaan gelopen worden. Na afloop werden er bij het Sovjet-veld Brand-Briesen nog wat stiekeme kiekjes van enkele Mig-27’s een een Mig-23U gemaakt. De score van die dag was ; 2x Mig-21SPS, 21x Mig-21MF’s , 1x Mig-21UM , 1x Mig-21US en één enkele An-2.

         
 
         

Op naar Drewitz. Om langdurige zoektochten te vermijden, was de dag tevoren op Holzdorf reeds naar de locatie van dit veld geïnformeerd. Dat bleek dus een meesterzet te zijn, aangezien deze basis slechts door geoefende padvinders en spoorzoekers te vinden is. Nadat was vernomen dat de eerste Mig-23 die dag pas om 14.30 het luchtruim zou kiezen, werd besloten nog even naar Cottbus te gaan. Aldaar werd terplekke nogmaals een basisbezoek geregeld, aangezien vorige week de Mi-9’s vanwege de snel invallende duisternis niet goed gefotografeerd konden worden.
 
         

Na dit bliksembezoek als een speer naar Drewitz. Superlatieven schieten tekort om het bezoek aan dit veld en het alhier gestationeerde Jagdbombenfliegergeschwader 37 te beschrijven. Zonder al te veel in details te treden, kan volstaan worden met de opmerking dat deze basis pas om 21.30 werd verlaten. Hierbij mag echter niet onvermeld blijven dat men ons hier zelfs voorzag van brood voor het ontbijt de volgende morgen, aangezien het boodschappen doen er die dag volledig bij ingeschoten was.
Nu terzake , wat was de score; 11x Mig-23BN , 2x Mig-23U , 11x Mig-21MF , 2x Mig-21UM’s.
 


         

         

De volgende dag eindelijk eens een rustig dagje. Ditmaal geen hectische speurtochten en brullende fighters, maar een vliegveld dat zowaar op de kaart en langs de weg staat aangegeven en waar de rustgevende An-26’s van transportfliegerstaffel 24 hun thuisbasis hebben, Dresden-Klötzsche. Het bezoek aan deze eenheid leverde op zich weinig spectaculaire plaatjes op, maar de hier eveneens gevestigde ‘Flugzeugwerft’ zorgde wel voor een sensatie in de vorm van twee Poolse Floggers ! Officieel mocht hier niet gefotografeerd worden, maar nimmer werd een dergelijk verbod zo grof geschonden. Binnen stonden een hoop blank metalen LSK-kisten, waar alleen een viercijferig constructienummer op stond. Verder stonden hier o.a. een stel dubieuze, in woestijncamo gehulde Mig-21’s (Irak?), een vreemde Mig-23MF en twee Interflug An-26’s. Hier werd gezien ; 7x An-26.
 
         

De volgende dag werd op Laage, een zelfs naar westerse normen modern veld, tijdens ons bezoek niet gevlogen vanwege een naderend onweersfront, zo meldde de commandant van JBG-77. Volgens een groep West-Duitse mede bezoekers had deze beslissing waarschijnlijk een politieke achtergrond, aangezien de dag daarvoor het besluit was genomen dat vanaf 3 oktober het grootste deel van het NVA-personeel op wachtgeld zou gaan. Ondanks dit alles is men er op Laage die dag toch zeker in geslaagd haar bezoekers een interessant programma voor te schotelen. Zo werden er enkele Su-22’s uit de hangaars gesleept, die van bovenaf de hangaar werkelijk schitterend gefotografeerd konden worden, en zette men speciaal voor de fotografen een aantal Su-22’s op de lijn. Met deze kisten werden zelfs een aantal gesimuleerde take-off runs met naverbrander gemaakt en een aantal gesimuleerde landingen met getrokken chute. Dit alles louter en alleen om haar gasten tevreden te stellen. Desondanks passeerde er die dag slechts een gering aantal toestellen de revue ; 4x Su-22M4’s , 3x Su-22M3U’s . Verder werd er slechts één Fitter van de Volksmarine gesignaleerd namelijk Su-22M4 737 van MFG-28.
 
         

Na dit bezoek voerde de rit terug naar Nederland, om even bij te komen van al dit aviatieke geweld. Met een sterk gewijzigd team werd op zondagavond 2 september de heenreis aanvaard voor een laatste bezoek bij de LSK op Peenemünde, wat gelegen is in het uiterst noord-oostelijke puntje van de DDR, gelegen op het eiland Usedom. Deze basis is deels gesitueerd op het voormalige complex waar de Nazi’s in WO 2 hun V-1’s en V-2’s ontwikkelden, en waarvan de sporen vandaag de dag nog duidelijk aanwezig zijn. Onze tourguide die dag, een 25-jarige van F-16’s bezeten Mig-23 vlieger, deed enorm zijn best om het ons naar de zin te maken, waar hij volledig in slaagde. Dit had de volgende kisten tot gevolg ; 5x Mig-23MF , 5x Mig-23U , 20x Mig23ML’s en 4x L-39.
 











 








Laatste Flankers verlaten Polen

( Centerline Mei 1993 )

Het gebeurde in Polen, een land waar je 3 jaar geleden nog niet eens naar vliegtuigen durfde te kijken. Het voormalige Sovjetleger in Polen moest zich na de ontbinding van het Warschau pact uit dit land terugtrekken. Zo ook het 159ste Garde Jachtregiment op de basis Klucewo/Stargard. Hier vloog men sinds 4 jaar met de Su-27 Flanker-B en Su-27UB Flanker-C.
 
 
Vele geruchten over een datum van terugtrekking deden de ronde. "Onze" spotters hielden het op 10 juli. Deze datum togen 10 SVVS donateurs naar dit in het noorden van Polen gelegen veld. Op een vrijdag, en niet zoals vele deden, de dag erna. Al ’s morgens rond de klok van 7 uur kwamen we bij de hoofdpoort bij elkaar. Samen met nog zo’n 25 spotters uit andere delen van Europa werden we door een Russische majoor in vloeiend Engels uitgenodigd om met onze eigen auto’s zijn Lada te volgen. Op weg naar de ‘persbijeenkomst’ moest eerst nog een traject worden afgelegd dat meer leek op een maanlandschap dan op een begaanbare weg. De basis zelf bleek enorm groot en omvatte oude gebouwen (sommige al heel lang geleden uitgebrand), maar ook akkers met graan. Na deze expeditie bevonden wij ons aan het begin van de flightline, alwaar het openingspraatje nog 150 seconden in beslag nam: “daar staan de vliegtuigen,daar gaan ze heen, wees voorzichtig en veel plezier". Hierna werden we losgelaten op een flightline met 26 Su-27’s , die we naar hartenlust konden platen. Nadat de commandant op de flightline zijn afscheidspeech had gehouden ten overstaan van alle vliegers en hun familieleden en de burgemeester uit de buurt , barste het geweld los. Terwijl een militaire band de afscheidsmars blies , werden de kisten opgestart. Terwijl we vanaf shelters , dispersals en goede plekjes door onze camera’s toekeken, taxieden ze twee aan twee uit, waarna ze opstegen op weg naar hun nieuwe thuisbasis, Biesowiesc in Karelië (400km ten noorden van St. Petersburg) .


De Sukhois vertrokken zonder externe brandstoftanks en bewapening en gingen na de start meteen verticaal, de airway in. Buiten de 26 kisten op de lijn kwamen er nog eens 11 van de andere kant van het veld, zodat de totale stand op maar liefst 37 kwam. De Sukhois waren letterlijk in alle standen te fotograferen: op de lijn, in de taxi, in de start en in de lucht. Van voren , van boven, van opzij en zelfs van binnen. Er zijn jongens van ons waargenomen die, zittend op de bult tussen beide staarten detail foto’s aan het nemen waren. Velen lieten zich vereeuwigen in de cockpit van zo’n gigantische machine. Dat niet alle spotters het kantoor van de vlieger durfden te betreden , zou wel eens iets te maken gehad kunnen hebben met het feit dat alle schietstoelen al op scherp stonden. Niet dat het eruit schieten zo’n bezwaar zou zijn, maar stel je voor dat je camera open schiet tijdens het neerkomen. Zonde toch ?
 

 
Twee Sukhoi’s keerden vlak na de start terug omdat één problemen kreeg met zijn onderstel. Dus konden we ook nog overshootende en met remchutes landende Flankers fotograferen. Deze twee waren gedoemd nog enkele uren langer in Polen door te brengen. Na een stevige wandeling van ongeveer 2,5 Km naar de geheel andere kant van het veld,vielen daar nog eens drie An-12BP Cubs, een Mi-8T Hip en twee “civiele" Il-76M Candids fotograferen. Tijdens een rondleiding in de zeer speciale witte An-12 werden drie van ons getrakteerd op een ingelaste maaltijd. Deze bestond uit een dikke snee brood met een even zo dikke plak worst en een flink glas vocht, vers getapt uit een jerrycan. Ik had er niet op gerekend dat mijn glaasje “water" bestond uit 96% alcohol. Bijna pure alcohol die in het vliegtuig als koelvloeistof wordt gebruikt. En dat zuipen de vliegers als ketters! Elders op het veld zagen we nog een glimp van een An-2 en even verderop stond nog een lege sokkel, waarop in betere tijden een MiG-21 pronkte. Achteraf bleek deze te zijn aangekocht door het Twentse 313 Squadron ! Aan het einde van de ochtend, na het vertrek van de Flankers, keerden we huiswaarts met een buit van 41 sterren en 5 tot 10 volle rolletjes per persoon. Al met al een zeer indrukwekkende gebeurtenis die maar moeilijk te overtreffen valt.